Pokazywanie postów oznaczonych etykietą babytwinny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą babytwinny. Pokaż wszystkie posty

sobota, 5 września 2015

Odważny umysł: Szkoła ogłupia

Dopiero byłam w Chorwacji, jadłam wcale nie taką pyszną włoską pizzę, spędziłam czternaście godzin w autokarze (w jedną stronę) i spałam w pozycji półleżącej na mojej przyjaciółce. Mam wrażenie, że wczoraj odbierałam świadectwo i robiłam zakupy życia z Lidla wraz z moimi znajomymi. Jeszcze niedawno widziałam się z Emilą, obchodziłam siedemnaste urodziny, a moja najwspanialsza Duszka sprawiła mi najlepszy prezent pod słońcem. Byłam na koncercie, w Zakopanem, tydzień temu wróciłam z Bieszczad, a dziś? Jestem po rozpoczęciu roku szkolnego, na które udałam się jak na ścięcie. Zdążyłam już nawet odrobić pierwszą pracę domową i poczytać tematy lekcji, nie wspominając o lekturze, która ciągle uśmiecha się do mnie krzywo z biurka. Nawet nie wiecie jak bardzo zmuszanie do czytania mnie do niego zraziło. Po wakacjach zostały mi tylko piegi na nosie, pełno siniaków zdobytych podczas ostatniej wyprawy na szlak, trochę spalonego ciała, wspomnienia i nadzieja, że czas do następnego lata zleci raz, dwa. Wiecie co jest najgorsze? Że ja naprawdę nie lubię szkoły. To nie jest tak, że lubię rzucać tekstem gimbusa i nie zauważam ile dzięki niej się nauczyłam. Po prostu dostrzegam jak wiele czasu straciłam na bezsensowne zajęcia, jakimi są plastyka albo chemia, z którą wiedziałam, że nie chcę mieć nic wspólnego już w pierwszej klasie gimnazjum. Czy trzy czwarte naszego życia w szkole jest tak naprawdę marnowane? Czy moje określenie szkoły jako mogiły marzeń jest trafne? Nie wiem i pewnie nigdy się nie dowiem.

sobota, 15 sierpnia 2015

Odważny umysł: Na wieki...

Pogubiłam się. Tysiąc razy podkreślałam jak ważne jest bycie sobą, ogromne znaczenie przyjaźni, fajnych relacji z rodzicami i tak zwanego wyjebongo (przepraszam moją mamę i tatę Emili za użycie tego słowa, innego nie znam) na cały świat. Sama codziennie ubierając nową maskę stworzoną przez osoby, którym nie pasowało to, jaka jestem naprawdę. Musiałam zgrywać ważniaka, który robi kupę wyżej niż ma dupę. Udawałam kogoś, kim nie jestem, by nie tracić z zasięgu ręki ludzi, którzy znaczyli dla mnie wiele, zbyt wiele. Stałam się marionetką, kukiełką na sznurkach, lalką. Chciałam być lepsza za wszelką cenę, liczył się tylko prestiż i to ilu chłopaków wyrwę na jednej imprezie. Nic nie liczyło się dla mnie bardziej niż znajomi i... znajomi.

środa, 29 lipca 2015

Prostym słowem: Lubię być online +Trivis

Wyobraźcie sobie prostą sytuację. Idziecie na spotkanie z bliską znajomą, z którą nie widzieliście się blisko pół roku, chociaż mieszka dosłownie dziesięć kilometrów od was. Wszystko jest super, do momentu, gdy nie siądziecie razem na ławce. Jak na zawołanie obie wyciągacie telefony i zaczynacie namiętnie z nich korzystać. Rozumiem, selfie time, łapę, ale na tym powinnyście poprzestać. To nie chwila dla grupowego opisywania chłopakowi jak bardzo Kasia się zmieniła i podawania najnowszych informacji na tacy. Wasza relacja powinna wyglądać tak: Ty-Kasia, a nie Ty-Telefon-Kasia. Czy aż tak bardzo swędzą was palce?

poniedziałek, 13 lipca 2015

Niewerbalnie: Nie bierz tego do siebie


"Nie bierz tego do siebie"- ile razy usłyszeliście to zdanie chwilę po uszczypliwym komentarzu? I ile razy wzięliście sobie to wszystko do serca do tego stopnia, że aż przejęło was zdanie innych? Okropnie irytuje mnie krytyka, ale średnio/wcale nie konstruktywna, która łechta ego (ulubione określenie Oli) obrażającego. Nie jestem w stanie pojąć jak tak słabo wyposażony w kulturę człowiek może funkcjonować w normalnym życiu. No halo, ludzie, kto mądry podnosi sobie samoocenę podcinając skrzydła innym i starając się zrównać ich z błotem? Ile słyszy się o młodych samobójcach, którzy zdecydowali się skończyć tak, a nie inaczej przez wspaniałych "kolegów"? Ostatnimi czasy aż mózg się lasuje od natłoku tego typu informacji. Boli mnie to. Ja potrafię zrozumieć wszystko, naprawdę, ale nie to, iż człowiek człowiekowi wilkiem do tego stopnia, by ten jeden wolał pozbyć się najcenniejszego daru- życia.