Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blog. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blog. Pokaż wszystkie posty

sobota, 15 sierpnia 2015

Odważny umysł: Na wieki...

Pogubiłam się. Tysiąc razy podkreślałam jak ważne jest bycie sobą, ogromne znaczenie przyjaźni, fajnych relacji z rodzicami i tak zwanego wyjebongo (przepraszam moją mamę i tatę Emili za użycie tego słowa, innego nie znam) na cały świat. Sama codziennie ubierając nową maskę stworzoną przez osoby, którym nie pasowało to, jaka jestem naprawdę. Musiałam zgrywać ważniaka, który robi kupę wyżej niż ma dupę. Udawałam kogoś, kim nie jestem, by nie tracić z zasięgu ręki ludzi, którzy znaczyli dla mnie wiele, zbyt wiele. Stałam się marionetką, kukiełką na sznurkach, lalką. Chciałam być lepsza za wszelką cenę, liczył się tylko prestiż i to ilu chłopaków wyrwę na jednej imprezie. Nic nie liczyło się dla mnie bardziej niż znajomi i... znajomi.

środa, 29 lipca 2015

Prostym słowem: Lubię być online +Trivis

Wyobraźcie sobie prostą sytuację. Idziecie na spotkanie z bliską znajomą, z którą nie widzieliście się blisko pół roku, chociaż mieszka dosłownie dziesięć kilometrów od was. Wszystko jest super, do momentu, gdy nie siądziecie razem na ławce. Jak na zawołanie obie wyciągacie telefony i zaczynacie namiętnie z nich korzystać. Rozumiem, selfie time, łapę, ale na tym powinnyście poprzestać. To nie chwila dla grupowego opisywania chłopakowi jak bardzo Kasia się zmieniła i podawania najnowszych informacji na tacy. Wasza relacja powinna wyglądać tak: Ty-Kasia, a nie Ty-Telefon-Kasia. Czy aż tak bardzo swędzą was palce?

poniedziałek, 13 lipca 2015

Niewerbalnie: Nie bierz tego do siebie


"Nie bierz tego do siebie"- ile razy usłyszeliście to zdanie chwilę po uszczypliwym komentarzu? I ile razy wzięliście sobie to wszystko do serca do tego stopnia, że aż przejęło was zdanie innych? Okropnie irytuje mnie krytyka, ale średnio/wcale nie konstruktywna, która łechta ego (ulubione określenie Oli) obrażającego. Nie jestem w stanie pojąć jak tak słabo wyposażony w kulturę człowiek może funkcjonować w normalnym życiu. No halo, ludzie, kto mądry podnosi sobie samoocenę podcinając skrzydła innym i starając się zrównać ich z błotem? Ile słyszy się o młodych samobójcach, którzy zdecydowali się skończyć tak, a nie inaczej przez wspaniałych "kolegów"? Ostatnimi czasy aż mózg się lasuje od natłoku tego typu informacji. Boli mnie to. Ja potrafię zrozumieć wszystko, naprawdę, ale nie to, iż człowiek człowiekowi wilkiem do tego stopnia, by ten jeden wolał pozbyć się najcenniejszego daru- życia.

niedziela, 5 lipca 2015

Płynę pod prąd: Zwariowałam. Zwyczajnie zbzikowałam.

 Elo. Są wakacje, słońce praży jak szalone, a ja usypiam na klawiaturze i piszę do was ten post. Do was nie dla was. Jako list i trochę jako apelację, nie wiem konkretnie jak to nazwać ale to coś właśnie powstaje. Jak wiecie lub nie może lepiej nie przyznajcie się, jak nie wiecie, że w bloga, kanał i Jessmilię wkładam całe swoje serce, dosłownie. Wychodzę niekiedy z siebie i staję obok, aby to co robię miało ręce i nogi. Staram się robić coś z sensem, na temat i mądrze. Wiele było już blogów o tematyce modowej i lifestyle'owej. Wiele o przemyśleniach i życiu. I ciągle usiłuję na próżno wymyślać coś nowego, udoskonalać i nie owijając w bawełnę wchodzić innym w dupę. Jestem słodka i milusia do granic możliwości, zerzygać się można. I wiecie co? Denerwuje mnie to, drażni i złości.

niedziela, 26 kwietnia 2015

Prostym słowem: Blogspot

Witam, witam. Za równiutkie cztery dni minie rok od momentu, gdy przerażona udostępniałam swojego pierwszego posta na tej witrynie. Jak czuję się po dwunastu miesiącach? Lepiej. Przed nami wiele pracy, a my z dnia na dzień stajemy się coraz lepsze i dążymy do spełnienia największych marzeń. Nie poddamy się, bo to byłoby za proste i tyle. Co się zmieniło? Wszystko. Zupełnie inaczej postrzegam świat (a wtedy uznawałam siebie za buntowniczkę), kiedyś szukałam ukrytego i ledwo tlącego się JA, znalazłam.
Od kilku dobrych lat panuje moda na zakładanie bloga, najlepiej ze stylizacjami. Każda mała początkująca BLOGERKA pragnie osiągnąć jak największy sukces i dostawać ubrania za "darmochę", a kiedy przychodzi moment, gdy znajomi dowiadują się o jej działalności w Internecie pospiesznie usuwa wszystko i staje się niewidzialna. Niknie, traci pasję, a to wszystko przez ludzi, którzy nie potrafią zamknąć buzi na kłódkę, nie od razu Rzym zbudowano, a na własnych błędach uczymy się najwięcej.

czwartek, 16 kwietnia 2015

Niewerbalnie: Dziękuję

Witam, witam. Mała obsuwa? No cóż, zdarza się każdemu, więc i mnie też. Nie jestem typem zorganizowanego szarego, któremu wszystko się chce, a wenę ma 24/7. Nie lubię pisać z przymusu, bo to ma być hobby, odskocznia, przyjemność, a pod presją nie potrafię zrobić nic tak, jakbym chciała i sama nie będę zadowolona z efektów, chociaż inni uznają to za coś dobrego. Nie i tyle. Wszystko powróciło na swoje miejsce, a ja przychodzę z nowiutkim postem. Zaczynajmy więc, start! 
Każdego dnia, tygodnia i miesiąca spotykamy się z wieloma lub (jeśli jesteśmy typem szczęściarzy) paroma większymi/mniejszymi przeciwnościami losu, które nagminnie sprawiają, że nasze życie ,choć trochę się dekoloryzuje. Starając się jakoś to naprawić uciekamy się do wielu sposobów. Najprostszym i polecanym przez wielu jest zwykła rozmowa, która poza podniesieniem na duchu sprawi, że popatrzymy na problem z innej perspektywy i jakoś go zmniejszymy, ewentualnie zniwelujemy. Z kim mamy podzielić się problemami? O tak, mówię o przyjacielu. Nie takim, z którym możemy się tylko pośmiać, bo w takim razie używacie tego określenia do niewłaściwej osoby. Chodzi o kogoś, dzięki komu poczujemy się wyjątkowo, a dzień bez, chociażby jednej głupiej miny, czy rozmowy wywołującej na twojej twarzy wielki uśmiech jest uznawany za stracony. 

poniedziałek, 6 kwietnia 2015

Niewerbalnie: Bądź najlepszym albumem, taśmą wpomnień

Kristina Si - Ну ну д



Hej kochani! Jak lecą wam święta? Mam nadzieje, że są syte i spokojne w gronie najbliższej rodziny, tak jak u mnie. Przerwa świąteczna jest tygodniowa, co daje mi szansę na wypoczęcie, jako takie ale wypoczęcie. W jej trakcie przyjechała do mnie rodzina z delegacją i tak sobie siedzimy, jemy, nudzimy, gadamy i zwiedzamy. Całkiem przyjemnie. Ogólnie rozmawiając z moją ciocią i mamą poruszyłyśmy temat tego, że powinniśmy korzystać z tego co mamy do bólu, bo później możemy nie mieć już takiej możliwości. I o tym dziś.